KÜÇÜK LEYLANIN ARDINDAN KAYBOLMAYA YÜZ TUTMUŞ İNSANLIK UMUDU

"Aynı evrende yaşamamalı cellatlar ve çocuklar. Ya ölmeli cellatlar, ya da hiç doğmamalı çocuklar." Che GuevaraRamazan Bayramı’nda aldık acı haberi… Küçük LEYLA henüz “4” yaşındaydı… Bayram ziyareti için dedesinin köyüne gitmişlerdi… Sonra bir anda kayboluş haberini aldı ailesi ve tüm Türkiye. Leyla artık yoktu, bulunamıyordu, haber alınamıyordu, nerdeydi, hayatta mıydı?

İnternetten gördüm Leylanın o güzel gözlerini… Ancak öyle bir zaman içerisinde yaşıyoruz ve bu zaman bize o kadar büyük kötülükleri yaşatıyor ki Leyla’nın kayboluş haberini görünce aklıma tek bir ihtimal geldi. Belki yanılıyordum, belki Leyla geri gelecek ve o güzel gözleri ile hayatına devam edecekti, belki de aklımda canlanan kötü senaryo gerçekleşmemişti, belki de Leyla için ve bu dünya için hala umut vardı….

Ancak ne yazık ki pisliklerle, vahşetle, vicdansızlıklarla, acımasızlıklarla, adaletsizliklerle dolu bu dünyada hiçbir umuda yer kalmamış… Leyla’nın acı haberi geldi dün… O güzel gözlü kızın gözleri solmuştu, artık hayata ışık saçamayacaktı… Umudun var olduğunu hissettiremeyecekti… Her kayboluş haberinin ardından muhakkak kötü bir haber gelmeyeceğini ümid ettirecekti belkide bizlere… Ama olmadı, yine olmadı! Yine acı haber yaktı hepimizi… Ülke nüfusu 80 Milyon ve bunun yarısı KADIN, KIZ ÇOÇUĞU… Her gün kadına ve çocuklara yönelik bu şekilde o kadar çok kötü haber alır olduk ki artık bir çoğu için sıradanlaştı! Empati yeteneğini kaybettik belkide.. Belki de vicdanımızdan eser kalmadı… Keşke bu kötülükleri yapanlar kendi ailelerini düşünse, keşke kendilerini o kötülüğü yaptıkları masumun yerine koysalar… Benim dilim dönmüyor bu vahşeti, bu iğrençliği anlatmaya… Ama keşke biz anlatmaya çalışmak zorunda kalmasak…

Benim umudum bitti Leyla.. Benim umudum bitti Eylül… Sizin gibi masumlara yapılan bu kötülük ne ilkti ne de son olacak… İçimizde ki şeytanlar asla durmayacak ve her geçen gün sizler gibi meleklerimiz tarifi olmayan bu vahşeti yaşayarak aramızdan ayrılıp gidecek… Bayramdı belki bizlere ama ailene yas oldu o gidişin…

Haberi okuduğumda keşke içimde azıcık bir ümit ışığı olsaydı… Keşke birşey olmamıştır, çıkar gelir saklandığı yerden ve o boncuk gözleri ile annesine sarılır diyebilseydim… Ama diyemedim! Ne yazık ki bu dünya öyle bir yere dönüşmüş ki ben o umudu taşıyamadım…