TAVUKLARIN İÇİNDE KANADI KIRIK BİR KARTAL OLMAK

Bir benzetmeyle başlayalım bu yazımızada. Bir kartalın ve tavukların hikayesi olsun.  Hikayemizde Kartalın gözü yükseklerdedir  hep zirvelerde uçmak ister, ama tavuk öyle değildir. Gözü yoktur yükseklerde, kafası hep yerdedir, sadece karnını doyurmak ve günü geçirmek için sabahtan akşama didik didik  aranır yerlerde. İkisi de kuş türüdür belki ama bu aynı karaktere ve yapıya sahip oldukları anlamına gelmez. Kartalın gözü hep büyük lokmadadır. Tavuklar ise kümeslerinde mutludurlar çünkü başka birşey görmemişlerdir, kapasiteleri ancak o kadardır.

İşte bazen kendimi tavukların içindeki kartal gibi hissediyorum. Onlar gibi olmak zorundaymışım gibi hissediyorum , kanadım kırık bugünlerde , uçamıyorum göklerde , süzülemiyorum bulutların arasında…  Çekip gitmek istiyorum ama olmuyor. Cesaretim kalmamış gibi yada hiç olmamış gibi.. Ya bu tavuklarla ömür boyu kafamı yerden kaldırmadan didiklenip duracağım ya da yaradanın diğerlerinden farklı kıldığı özelliklerimi özgürce ve cesaretle sonuna kadar kullanmaya gayret edeceğim.. Birinci ihtimalde etrafımda birsürü insan olacak hiç yalnız olmayacağım belki ama mutlu da olamayacağım , kendimi unutup onlar gibi davranmam gerekecek , 2.ihtimalde ise yalnız olacağım çünkü zirveler tek kişiliktir kalabalık istemez. Yapayalnız uçarsın göklerde. Bu bakış açısıyla baktığımızda 2.ihtimal en iyisidir ama bazen insanın mücadele gücü kalmaz ve kimseden bir destek göremeyince yaraları iyileşmez ve kırık kanadıyla zirvelere cesaret edemeyip o kafasını yerden kaldırmayan tavuklardan vazgeçip gidemez.. Gözü hep göklerdedir , bir çırpsam şu kanatlarımı bir süzülüp gitsem buralardan diye düşünür.. Ama bu ikilem belkide kartalı öldürür… Öldürür derken mecazi olarak yani. Aslında  ruhen ölür , hastalanır, depresyona girer ve yavaş yavaş biter yaşama sevinci.. En kötüsüde budur, insan içindeki yaşama sevincini kaybedince ne anlamı kalır ki yaşamanın.

Geçen gün bir dert ortağı buldum kendime. Bazı insanlarla konuşmak nasılda rahatlatıcıdır, sanki damarlarınıza verilen bir ilaç gibi. Ben konuştum o konuştu. Birbirimizin eksik cümlelerini tamamladık. Yalnız olmadığımı hissettim.  İşte yukardaki benzetmeyi de o anlattı bana. Evin penceresinden hergün tavukları izlerken aklına gelmiş bu durum.  Anlattığında ise kendimi gördüm o kartalın yerinde.

Mezun olmak  hayatın en acı gerçeklerindenmiş bunu anladım şu iki ay içinde. Öğrencilik muhteşem birşeymiş hele birde burslu okuyorsanız. Hala bir yön çizemedim kendime. Kimi arkadaşım avukatlık stajını başlattı kimisi HS sınavlarına hazırlanıyor kimisi yüksek lisansını yapıyor… Ama ben koca bir boşluğun içindeyim. Neyi istediğimin bir öneminin olmadığı bir zamanı yaşıyoruz. Hangi mesleği yapmayı istediğim belli ama artık onu yapmak için en ufak bir şansım bile yok, neden mi , çünkü kurunun yanında yaş olmak bunu gerektirir.

Bu boşlukta birde ailenizin akrabalarınızın yanındaysanız işler daha da zorlaşıyor. Her kafadan bir ses çıkıyor, ama bu sesler sizi motive etmek için değil kırılan kanadınızı iyice ezmek için çıkıyor. Hayallerim büyük, zirvelerde uçmak, bir kartal gibi , ama etrafımda sadece tavuklar var ümidimi kırmak isteyen… Diyorum ben bu günleride atlatırım Allah’ın izniyle yine bulurum yolumu …

Öyle zor bir dönem yaşıyoruz ki emeğin çalışmanın başarının hiç mi önemi yok demeye başlıyorsunuz, insanlar içeriğe değil sadece etikete bakıyorlar , markanız ünlüyse tamamsınız demektir , gerisi bir anlam ifade etmez.  İşte bu bakış açısı sömürüyor tüm yaşama sevincinizi. Gökler iyice uzaklaşıyor sizden.

Ama kendime sözüm var. Yılmak yok yola devam diyorum. Ayağınızı kaydırmak isteyen çok kişi olur zor günlerinizde. Kimse sırtınızı sıvazlayıp derdinize ortak olmaz. İşte asıl önemli olan bunu yapanlara inat güçlü kalabilmeyi başarabilmek. Çok zor olsada.. Unutmayın vicdanınız rahatsa gerisinin bir önemi yoktur insanlar ne derse desinler… Çevremde çok cahil insan var ama okumuş cahil bunlar. Kendileri gibi olmam için kanatlarımı ezmeye çalışıyorlar ama unuttukları birşey var ki kanatlar kırılsa bile kartal yine kartaldır içi değişmez. İşte bende beni değiştirmeye çalışan, bakış açısı benden farklı olduğundan fikirlerimi yoksayan, hayallerimi ayak altı etmeye uğraşan herkese inat  , bu yaşıma kadar çektiğim tüm sıkıntılardan aldığım bir tecrübeyle yoluma devam ediyorum. Unutmayın , önemli olan zorlukları aşıp elde edilen başarıdır, torpille parayla sağladığınız başarı ise size vicdan azabı olarak geri döner ve mutluluğunuz asla tam olmaz hep bir burukluk olur biryerlerde…

Doğru olun, vicdanınıza göre kararlar alın, çok çalışın çabalayın, emek edin, ilmek ilmek dokuyun, etikete değil kaliteye bakın, kimseyi tanımadan yargılamayın, önyargılarınızdan arının, adil olun, adaletli olun, kırmayın, üzmeyin, ve en önemlisi insanları sevin çünkü sevmekle başlar herşey… Ancak bunları yaparsanız güzel bir hayatın kapılarını aralarsınız kendinize ve sizden sonraki nesillere..  Bu yolda bana eşlik etmek isteyen herkese şimdiden en içten dileklerimle başarılar diliyorum. Görüşmek üzere…